22-12-2011 | ETS getuigenis

Tessa Baaijens-Van de Vrie (31) maakte in 2002 een ernstig ongeval mee; ze viel met haar paard en raakte in coma. Dat ze tien dagen later ontwaakte uit haar coma was een wonder. Een ‘nieuw leven’ ving aan, waarin ze alles weer opnieuw moest leren. Haar coördinatievermogen was echter achteruit gegaan, waardoor leren, concentreren en focussen erg moeilijk is. Toch behaalde ze dit jaar het diploma van de ETS. Opnieuw een wonder! Inmiddels bereidt ze zichvoor op de dressuuramazone van de Paralympics 2012 in Londen.

Ik ben opgegroeid in het Zeeuwseland en ging naar de kerk bij de Vrije Evangelische Gemeente in Goes.Als tiener ging ik ook graag naar de Vrije Evangelische Jeugdorganisatie(VEJO). De basis van Gods liefde werd hier gelegd. Naast school en uitgaan werkte ik veel om mijn lieve paard te kunnen onderhouden. Het was een druk leven en hoe ik het allemaal voor elkaar kreeg, vraag ik mezelf nog steeds af. “Later als ik oud en met pensioen ben, dan maak ik wel meer tijd voor God, want nu is er nog zo veel wat ik wil en kan doen…!”

Het was 20 september 2002; een mooie en drukke dag en ik deed weer eens veel tegelijk, te veel. Mijnpaard viel en ik droeg geen hoofdbeschermingen maakte dus een flinke smak. Toen werd het stil….In mijn coma heb ik Jezus gezien en Hij vertelde dat Hij nog een doel met me heeft. Mijn tijd was nog niet gekomen. Zo werd ik wakker uit mijn coma in het lichaam van een 22 jarige vrouw, maar als een kind. Een wedergeboorte, want ik moest alles weer opnieuw leren. Zeker voor mijn omgeving was dit zo raar, want je ziet nog gewoon vrijwel dezelfde persoon, maar ze kan niet meer praten, lopen of zelf eten. Dat is moeilijk, maar met Gods hulp ben ik heel snel weer opgegroeid. Zo heb ik mijn man, toen een vriend van me via de VEJO, anders leren kennen. In 2006 zijn we getrouwd.

Nu kijk je wel anders tegen dingen aan. Ik geniet van elke dag! Natuurlijk is niet alles goed gegaan, want ik heb ook vaak teleurstellingen moeten verwerken. En ik heb aan mijn hersenbloeding en schedelbasisfractuur meer overgehouden dan je, in eerste instantie, zal zien. Maar ik heb wel de kracht gekregen, steeds weer, om dingen te gaan doen. Zo zijn er veel deuren voor mij geopend en achteraf zie ik dat God me door het leven heeft geleid! Ik verlangde ook steeds meer naar verdieping van mijn geloof. Want Jezus had toch gezegd dat hij een doel met me heeft?! En ja, dat heeft hij met iedereen, maar wat dan…? Vriendinnen van mij volgden de Bijbelcursus van de ETS en mijn moeder studeerde bij de ETA. Ik besloot de ETS gewoon te gaan proberen. En zelfs met mijn hersenletsel heb ik de tentamens gemaakt, wat natuurlijk niet altijd gemakkelijk was. Maar door de kracht die je krijgt, van God, bij de cursus, ben ik zo gegroeid! Mijn man heb ik aangemoedigd en hij volgt nu ook deels de ETS. Voor mij is de 4 jaar ETS klaar, maar dit is ‘slechts’ een mooi begin. Het uitdragen van het geloof in ‘woord en daad’ (dabar) is de volgende stap. Zo maakte God me duidelijk dat ik mijn oude passie en talent, het paardrijden, mag gebruiken ter ere van Hem. Hiermee mag ik mensen (internationaal en nationaal) bekend maken met Gods liefde. Sportieve groet en veel Zegen